سورۀ فلق
مکی و ۵ آیه است.
١) [ای پیامبر،] بگو: «به پروردگار سپیدهدم پناه میبرم،
٢) از شرِ تمام آنچه آفریده است،
٣) و از شر تاریکی شب، آنگاه که همه جا را فراگیرد،
٤) و از شر [زنان جادوگر] که با افسون در گرهها میدمند.
٥) و از شر [هر] حسود، آنگاه که حسد ورزد».
﴿قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ﴾ بگو: پناه میبرم به پروردگاری که دانه و هسته و سپیدهدم را میشکافد.
﴿مِن شَرِّ مَا خَلَقَ﴾ این شامل همۀ انسانها و جنها و حیواناتی میگردد که خداوند آفریده است. پس باید به آفرینندۀ اینها، از شری که در اینهاست پناه برد. سپس به صورت ویژه و خاص بیان کرد و فرمود: ﴿وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ﴾ و پناه میبرم به خدا از شری که در شب هست. وقتی که خواب، مردم را فرو میپوشاند، و بسیاری از ارواح شرور و حیوانات موذی پخش و پراکنده میگردند.
﴿وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ﴾ و از شر زنان جادوگری که برای جادوی خود از دمیدن در گرهها کمک میگیرند و بر آن جادو میکنند. ﴿وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ﴾ حسود کسی است که زوال نعمت دیگران را میخواهد. و حسود برای از بین بردن نعمت از دست دیگران میکوشد. پس برای باطل کردن نیرنگ حسود، و مصون ماندن از مکر و کیدش، باید به خدا پناه برد. چشم بد نیز نوعی از حسادت است؛ چون فقط کسی چشم میزند که حسود و بد جنس و خبیثالنفس باشد. پس این سوره بیان میدارد که باید از تمام انواع شر به طور خاص و عام به خدا پناه برد. و بر این دلالت مینماید که جادو حقیقت دارد، و خطر زیان آن میرود و از آن باید ترسید، و از جادو و جادوگران باید به خدا پناه برد.