سورۀ انفطار

مکی و ۱۹ آیه است.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتۡ ١ وَإِذَا ٱلۡكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتۡ ٢ وَإِذَا ٱلۡبِحَارُ فُجِّرَتۡ ٣ وَإِذَا ٱلۡقُبُورُ بُعۡثِرَتۡ ٤ عَلِمَتۡ نَفۡسٞ مَّا قَدَّمَتۡ وَأَخَّرَتۡ ٥
【ترجمه】

١) آنگاه ‌که آسمان شکافته شود،
٢) آنگاه ‌که ستارگان پراکنده شوند [و فرو ریزند]،
٣) و آنگاه ‌که دریا‌ها [به هم آمیزند و لبریز و] روان گردند،
٤) و آنگاه ‌که قبرها [برای براگیختن مردگان] زیر و رو شود،
٥) [در آن هنگام،] هر کس می‌داند چه چیزهایی را پیشاپیش فرستاده و چه چیزهایی را واپس نهاده [و بر جای گذاشته است].

【تفسیر】

هنگامی که آسمان شکافته می‌گرد‌‌د،‌‌ و ستارگان پخش و پراکند‌‌ه می‌شوند‌‌ و فرو می‌ریزند‌‌ و زیبائی آنها از بین می‌رود‌‌، و د‌‌ریاها بر جوشاند‌‌ه می‌شوند‌‌ و راه آنها به هم بازمی‌گرد‌‌د‌‌ و همه به یک د‌‌ریا تبد‌‌یل می‌شوند‌‌، و گورها زیر و رو می‌شوند‌‌ و مرد‌‌گان بیرون می‌آیند‌‌ و د‌‌ر محشر و د‌‌ر پیشگاه خد‌‌اوند‌‌ برای جزای اعمال گرد‌‌ می‌آیند‌‌، د‌‌ر این هنگام پرد‌‌ه کنار می‌رود‌‌ و آنچه پنهان بود‌‌ه آشکار می‌شود،‌‌ و هرکس سود‌‌ و زیان‌ خود ‌‌را می‌د‌‌اند‌‌. د‌‌ر اینجا ستمگر وقتی آنچه از پیش فرستاد‌‌ه‌ را می‌بیند‌‌، انگشتانش ‌را گاز می‌گیرد‌‌ و به شقاوت همیشگی و عذاب جاود‌‌انه یقین حاصل می‌نماید‌‌. و د‌‌ر اینجا پرهیزگاران که کارهای شایسته کرد‌‌ه‌اند،‌‌ رستگار می‌شوند‌‌ و نعمت پاید‌‌ار و سالم ماند‌‌ن از عذاب د‌‌وزخ‌ را به د‌‌ست می‌آورند‌‌.